Filozoficzne tematy

9Pierwszym tematem, żywo omawianym w starożytnym Egipcie były kwestie kosmologiczne. Egipcjanie wyobrażali sobie powstanie świata na podobieństwo kształtowania ziemi egipskiej przez wody Nilu. Uważano, że świat powstał dzięki narodzinom wyspy wśród wód oceanu pierwotnego. Następnie kształtował ją Bóg, który w procesie tym objawił swoją twórczą siłę. W późniejszym czasie twierdzono zaś, że gwiazdy, zwierzęta, księżyc i rośliny wywodzą się z różnych części ciała Boga. We wszystkich dyskusjach w Egipcie wyraża się refleksja o porządku świata wyrażonym w Maat czyli w sprawiedliwości, właściwości i ładzie. Maat to prawo wyrażające reguły panujące w świecie bogów i ludzi. Porządek ten zależy od woli Boga Re i jego sojuszników. Walczą oni z siłami zła, bezładu i chaosu. Staroegipska etyka została opracowana przez kapłanów. Uczyli oni, że zasady moralne biorą swój początek w równoległym, nadprzyrodzonym świecie. Egipcjanie wierzyli również, że po śmierci będą pracowali na błogosławionych polach i niebiańskich łąkach. Życie w zaświatach miało wynagrodzić ubogim i nieszczęśliwym zło tego świata. Przekonani byli także, że ich krzywdziciele zostaną za swe czyny srogo ukarani. Ideologia i kultura Mezopotamii jest jednorodna, którą zapoczątkowali Sumerowie. Ich koncepcje zostały przyjęte przez Babilon i Asyrie. Watki filozoficzne przekazane zostają w hymnach religijnych, modlitwach, zaklęciach i utworach rytualnych. Zachowały się także mity, z których możemy odczytać wskazówki, mówiące o powstaniu i kształtowaniu się świata. Mowa jest o tym, że niebo i ziemia pierwotnie tworzyły jedno, lecz zostały rozłączone. Pojawia się także ważna koncepcja teologiczna twierdząca, iż bogowie, człowiek i świat posiadają zbliżoną naturę i są wzajemnie połączone. Człowiek nie wie, jaką rolę odgrywają w jego życiu bogowie i dlatego w swym życiu popełnia błędy. W świecie rządzącym przez siły wyższe, człowiek jest ulepiony z gliny. Został on stworzony po to by był wiernym sługom i niewolnikiem bóstw. Pojęcie walki w tej filozofii jest wieloznaczne. Uważana jest ona za czyn wspaniały i wzniosły. Uważana jest również do ukonstytuowania wartości tj.; dobro i porządek. Występuje ona zawsze na tle bezprawia, chaosu i bezładu. Myśliciele babilońscy mimo wszystkich pozytywów, które walce przypisywali, nie wierzyli jednak, że może ona rozstrzygnąć podstawowe problemy człowieka – problem wyboru, śmierci czy odpowiedzialności i posłuszeństwa. Ideologia i kultura Mezopotamii jest jednorodna, którą zapoczątkowali Sumerowie. Ich koncepcje zostały przyjęte przez Babilon i Asyrie. Watki filozoficzne przekazane zostają w hymnach religijnych, modlitwach, zaklęciach i utworach rytualnych. Zachowały się także mity, z których możemy odczytać wskazówki, mówiące o powstaniu i kształtowaniu się świata. Mowa jest o tym, że niebo i ziemia pierwotnie tworzyły jedno, lecz zostały rozłączone. Pojawia się także ważna koncepcja teologiczna twierdząca, iż bogowie, człowiek i świat posiadają zbliżoną naturę i są wzajemnie połączone. Człowiek nie wie, jaką rolę odgrywają w jego życiu bogowie i dlatego w swym życiu popełnia błędy. W świecie rządzącym przez siły wyższe, człowiek jest ulepiony z gliny. Został on stworzony po to by był wiernym sługom i niewolnikiem bóstw. Pojęcie walki w tej filozofii jest wieloznaczne. Uważana jest ona za czyn wspaniały i wzniosły. Uważana jest również do ukonstytuowania wartości tj.; dobro i porządek. Występuje ona zawsze na tle bezprawia, chaosu i bezładu. Myśliciele babilońscy mimo wszystkich pozytywów, które walce przypisywali, nie wierzyli jednak, że może ona rozstrzygnąć podstawowe problemy człowieka – problem wyboru, śmierci czy odpowiedzialności i posłuszeństwa.

, , , ,

Lekcje

28Audycję w najodpowiedniejszym terminie i w najodpowiedniejszy sposób np. przy omawianiu nowego materiału czy przy powtarzaniu wiadomości. Audycja nie może być traktowana jako całość lekcji. Może ona spełnić swoją rolę w połączeniu z wprowadzeniem odpowiednich środków dydaktycznych,’ ‚dodatkowych informacji podręcznikowych, informacji i ilustracji z czasopism oraz innych materiałów pomocniczych. Rola nauczyciela na lekcjach z audycją radiową czy telewizyjną jest szczególnie istotna. Powinien on przygotować się do lekcji, postawić sobie wyraźny cel, jaki ma osiągnąć, i ustalić jakimi metodami może doprowadzić do właściwego odbioru audycji. Nauczyciel powinien ukierunkować uwagę uczniów, pomóc im znaleźć istotne i ważne problemy, doprowadzić do podsumowania. W procesie nauczania nauczyciel musi pamiętać o między-przedmiotowej korelacji zagadnień ochrony przyrody. Omawiając jakiś temat powinien nawiązać do tych samych problemów realizowanych na lekcjach innych przedmiotów. Ćwiczeń z oznaczania roślin i zapoznania z jednostkami taksonomicznymi”. Wczesną wiosną (marzec, kwiecień) należy rozpocząć akcję ochrony roślin kwitnących w tym okresie. Należy przypomnieć o obowiązujących przepisach, które surowo zabraniają zrywania, niszczenia, sprzedawania, a także kupowania roślin objętych ochroną prawną. Na realizację działu – „Różnorodność form zwierząt bezkręgowych” program nauczania przewiduje 16 godzin lekcyjnych. Realizując ten dział należy powiedzieć o owadach chronionych. W Polsce podlega ochronie niewiele gatunków, głównie owady ginące, reliktowe i spełniające w ekosystemie pożyteczną rolę. W programie klasy II przewidziana jest wycieczka do wybranego zbiorowiska roślinnego. Tam właśnie należy zapoznać młodzież z gatunkami roślin i zwierząt chronionych, wskazywać na metody przeciwdziałania niszczeniu i zrywaniu roślin występujących w naturalnych zbiorowiskach, tłumaczyć, że szkody powstałe w szacie roślinnej krajobrazu są najczęściej nieodwracalne.

, , ,

Jak pisać?

63Dobry początek to podobno połowa sukcesu, ale tylko błyskotliwe zakończenie jest w stanie zapewnić nam pełen triumf.Jeśli wydaje wam się, iż pisząc wypracowanie na końcówce możecie już sobie odpuścić, to jesteście w błędzie. Zakończenie jest bowiem nieodłącznym elementem waszego tekstu, a w jego pisanie powinniście włożyć tyle samo energii, co w tworzenie wszystkich innych części tekstu, a nawet więcej. Jeśli jeszcze nie wiecie dlaczego, to chyba powinnam wam powiedzieć, iż w przypadku wypracowań reguła mówiąc, iż liczy się przede wszystkim pierwsze wrażenie, nie do końca się sprawdza, bowiem może okazać się, iż po przeczytaniu świetnego zakończenia wasz nauczyciel zupełnie inaczej spojrzy na cały tekst, być może dzięki jednemu, trafnemu zdaniu znacznie lepiej zrozumie, co też chodziło wam po głowie, gdy braliście się za pisanie waszego wypracowania. Poza tym, jeśli chodzi o wypracowania w liceum, jest to element który powinien zawierać końcowe wnioski, za które możecie zdobyć kilka cennych punktów. Warto zatem dobrze przemyśleć to, w jaki sposób będziecie chcieli zakończyć wasze kolejne wypracowanie. Dobry wstęp może zagwarantować nam zainteresowanie czytelnika już od pierwszych linijek naszego tekstu.Pisanie naszego wypracowania powinniśmy zacząć oczywiście od wstępu, nie musi on jednak być zbyt długi, koniecznie jednak trzeba napisać go na temat. W szkole średniej wiele osób wychodzi bowiem z założenia, iż przy każdym wypracowaniu z „Dziadów” należy napisać kilka zdań o Mickiewiczu, a w przypadku „Potopu” o Sienkiewiczu, tak naprawdę jednak wówczas już na początku odbiegamy od tematu, bo gdy karzą nam scharakteryzować arystokratkę w „Lalce” to nasz wstęp z pewnością nie powinien dotyczyć biografii Prusa. Ale cóż, pewnie większość z was nigdy nie przykładała do tego wagi, a potem zastanawiała się, dlaczego osoba oceniająca waszą pracę śmiała odjąć wam punkty za kompozycję. Warto również pamiętać o tym, iż pisząc wstęp na wypracowaniu maturalnym również nie chodzi o to, by popisywać się tym, ile wiemy o „Panu Tadeuszu” czy „Kordianie”. Sprawdzającego wcale nie będzie bowiem interesowało, czy wiemy w którym roku powstało dane dzieło, jeśli nie będzie to miało najmniejszego związku z tematem. Zamiast zatem popisywać się znajomością biografii Słowackiego czy Mickiewicza możemy napisać kilka prostych zdań, luźno nawiązujących do tematu.

, , , ,

O literaturze…

51Twórczość jego, jak sam przyznaje, wyrosła z „nadmiernego wstrętu do życia codziennej podłości”. Przeciwstawia siQ jej anarchistycznym buntem, ale chociaż imponuje mu geniusz, który by umiał despotycznie nad tłumem władać, nie posiada poeta żadnego dogmatu i idei, na których mógłby się oprzeć. Przy życiu trzyma go jedynie namiętność wyczerpania jego pokus i darów. Symbolizuje mu je głównie kobieta, którą kocha zmysłowo i brutalnie. Po aktach szałów bachicznych i porywów gwałtownej namiętności przychodzi rychło zwątpienie i znużenie. Tęskni wtedy za czymś nieznanym, pisząc o „łąkach mistycznych” i „potokach symbolicznych”, lub pragnie po prostu unicestwienia (nirwana). Poza tym pogrążać się lubi w zadumie, melancholii, smutku, w leniwej pieszczocie muzyki. Brak wiary, pesymizm życiowy rzucają go w objęcia marzeń i przyrody, którą umie się cieszyć, jak muzyk, malarz i poeta. „Bo chociaż życie nasze nic nie warte, evviva 1′arte”. III. Ani społecznych, nie znamy żadnych względów, każdy przejaw duszy jest dla nas czystym, świętym, głębią i tajemnicą, skoro jest potężny”. Analogicznie mówił Artur Górski . „Programy niech tworzą ludzie, co chcą działać. My tego wcale nie zamierzamy, owszem, piszemy właśnie dlatego, aby nie działać. Literatura – to Pani nasza, Orędowniczka nasza, Pocieszycielka nasza, której my, grzeszni, wołamy z głębokości naszych pragnień i smutków”. Zaczęła się wściekła i gwałtowna eksploatacja odkrytej „nagiej duszy”, pojętej jako potęga mistyczna, wewnętrzny ocean tajni i zagadek, skarbów i cudów. Odbywa się to nie tyle drogą analizy psychologicznej, jak ekspresyjnej syntezy uczuciowej, przemawiającej symbolami, za które uważa się fragmenty świata zewnętrznego. Zależnie od tego, co w tej metodzie było silnie akcentowane, kierunek ten przyjął trzy różne oblicza: psycholo-gizmu (bardziej intelektualne analizowanie duszy, przykładem „Pałuba” Irzykowskiego), ekspres jon izmu i symbolizmu.

, , ,

Strona 1 (17)12345»10...Ostatnia »