Ideologia wolności
Anarchia była ideologią wolności, jednak jak sama nazwa wskazuje wiązały się z nią konsekwencje nieładu w państwie. Anarchizm jest ideologią, w którym społeczeństwo żyje w pełnej równości wobec siebie i prawa. Ważna była tu ludzka solidarność oraz poszanowanie życia i wolności każdej jednostki. Był to początkowo ruch społeczny, który dążył do tych celów. Największą przeszkodą tego ustroju była hierarchia społeczna. Z tego właśnie powodu anarchizm dążył do zniesienia wszelkiej władzy państwowej, kapitalizmu oraz wyzysku ludzkiego. Ludzie pragnęli stworzyć państwo, które będzie równe, wolne, a wszystko będzie organizowane dobrowolnie zarówno w sferze politycznej, jak i ekonomicznej. Anarchiści szczególnie krytykują faszyzm, monarchię o totalitaryzm. Uważają, że wszelka władza, która jest scentralizowana prowadzi do konfliktów i jest źródłem zahamowania rozwoju społeczeństwa. Tutaj to ludzie stanowią władzę ustawodawczą i wykonawczą. Nikt z obywateli nie powinien narzucać drugiemu obywatelowi swojej woli, ani odbierać komuś wolności. Odrzucają oni też wolny rynek, niesprawiedliwość oraz wyzysk ludzki. Określenie to zostało wykształcone w XV i XVI wieku i był specyficzną formą ustrojową. Początkowo demokracja szlachecka wykształciła się w Królestwie Polskim, a następnie w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W Państwie o tym ustroju to jedynie szlachta decydowała o losach państwa, mogła brać udział w głosowaniach, miała również pokazać tolerancję i ogólny szacunek w warstwie szlacheckiej. Ustrój ten stał się przykładem dla całej Europy. Przedstawicieli wybierano na specjalnych sejmikach ziemskich, którzy następnie decydowali o władzy w państwie podczas walnego zgromadzenia. Dostawali oni specjalne instrukcje, co do głosowania sejmowego. Po zakończeniu takiego zgromadzenia posłowie mieli obowiązek zdawania relacji z takich posiedzeń. E skład takiego sejmu wchodził król, posłowie oraz izba poselska, co jest zbliżone do współczesnego Rządu w Polsce. Izba poselska składała się z posłów, wybranych wcześniej podczas sejmików ziemskich. Senat, to rada królewska, czyli świeccy oraz duchowni, którzy było najwyższymi urzędnikami w państwie. W senacie nie zasiadali ludzie, którzy zostali wybrani, lecz najwyżsi urzędnicy.