Literatura
Tytuł, którego rozszyfrowanie bez znajomości książki jest niemożliwe, mówi o książce na pozór wszystko a tak na prawdę, ukazuje tylko jedną płaszczyznę życia ukazanego w książce. Dodając do tego, fakt, iż akcja dzieje się w 1945 roku w obozie jenieckim nieopodal Singapuru wszystko wyda się jeszcze bardziej skomplikowane. Polacy przyzwyczajeni są do literatury obozowej z Auschwitz, Birkenau i łagrów rosyjskich. Opowieść jest o życiu, to ogromne słowo tak cenione przez ludzi z kręgosłupem moralnym w tej książce to działania ogólnie rzecz ujmując bardzo podobne do naszych na wolności sukcesy, porażki, posiłki, praca interesy. Jednak tutaj ludzie umierają częściej, w ogromnym cierpieniu , pracują ciężej a jedzenie to porcje odpowiednie ilościowo dla dziecka a jakościowo stanowiące ustępstwo od każdej możliwej normy. Jest jednak jedna rzecz, która łączy nasz i ich świat. Interesy, a w nich prym wiedzie Król. Dlaczego gdy inni głodują on jedzenia ma na kopy, gdy inni nie mają się w czym umyć on regularnie się goli? Czy dobrze jest być jego przyjacielem? O tym wszystkim w tak realistycznej, wciągającej i zawierającej gorzką prawdą opowieści o jeńcach wojennych. O filmie słyszeli chyba wszyscy, oglądał ich ogromny procent a jak wielu z nich sięgnęło po książkę? Czy wszyscy na pewno mamy dobre spojrzenie na sprawę w książce ukazaną? Czy każdy jest pewien, że w filmie oddano wszystkie uczucia i realia książki? On czterdziestoletni profesor ona dwunastoletnia nimfetka. Książka opowiada historię ich miłości. Autor oskarżony o szerzenie pornografii został doceniony po długim czasie i wydano jego arcydzieło, bo teraz nikt nie przeczy że arcydzieło to najlepsze określenie dla powieści, która subtelnie i delikatnie opowiada o miłosnych przygodach nietypowej pary. Czytelnicy oczekujący pornografii będą zwiedzeni, w książce znajdą erotyzm-ujęty w grę słów i subtelność. Chylę czoła przed Vladimirem Nabokovem Rosjaninem, piszącym po angielsku o Francuzie. Niektórzy sądzą, że to opowieść o brudnej miłości inni że o pięknej, jeszcze inni że to nie miłość. Na pewno jest to najbardziej erudycyjna opowieść od czasów “Ilissesa” – odwołuje się do ponad 70 pisarzy m.in. Shakespare, Villon, de Sade, Chauteubriand, Schiller. Dlaczego tą książką ogromna ilość ludzi się zachwyca? Dlaczego język, którym jest napisana to miód dla intelektualisty? Należy przeczytać powieść zaczynającą się obiecująco: “Na imię miała Lo, po prostu Lo, z samego rana, i metr czterdzieści w jednej skarpetce. W spodniach była Lolą. W szkole – Dolly. W rubrykach – Dolores. Lecz w moich ramionach była zawsze Lolitą”