Jak pisać?
Dobry początek to podobno połowa sukcesu, ale tylko błyskotliwe zakończenie jest w stanie zapewnić nam pełen triumf.Jeśli wydaje wam się, iż pisząc wypracowanie na końcówce możecie już sobie odpuścić, to jesteście w błędzie. Zakończenie jest bowiem nieodłącznym elementem waszego tekstu, a w jego pisanie powinniście włożyć tyle samo energii, co w tworzenie wszystkich innych części tekstu, a nawet więcej. Jeśli jeszcze nie wiecie dlaczego, to chyba powinnam wam powiedzieć, iż w przypadku wypracowań reguła mówiąc, iż liczy się przede wszystkim pierwsze wrażenie, nie do końca się sprawdza, bowiem może okazać się, iż po przeczytaniu świetnego zakończenia wasz nauczyciel zupełnie inaczej spojrzy na cały tekst, być może dzięki jednemu, trafnemu zdaniu znacznie lepiej zrozumie, co też chodziło wam po głowie, gdy braliście się za pisanie waszego wypracowania. Poza tym, jeśli chodzi o wypracowania w liceum, jest to element który powinien zawierać końcowe wnioski, za które możecie zdobyć kilka cennych punktów. Warto zatem dobrze przemyśleć to, w jaki sposób będziecie chcieli zakończyć wasze kolejne wypracowanie. Dobry wstęp może zagwarantować nam zainteresowanie czytelnika już od pierwszych linijek naszego tekstu.Pisanie naszego wypracowania powinniśmy zacząć oczywiście od wstępu, nie musi on jednak być zbyt długi, koniecznie jednak trzeba napisać go na temat. W szkole średniej wiele osób wychodzi bowiem z założenia, iż przy każdym wypracowaniu z “Dziadów” należy napisać kilka zdań o Mickiewiczu, a w przypadku “Potopu” o Sienkiewiczu, tak naprawdę jednak wówczas już na początku odbiegamy od tematu, bo gdy karzą nam scharakteryzować arystokratkę w “Lalce” to nasz wstęp z pewnością nie powinien dotyczyć biografii Prusa. Ale cóż, pewnie większość z was nigdy nie przykładała do tego wagi, a potem zastanawiała się, dlaczego osoba oceniająca waszą pracę śmiała odjąć wam punkty za kompozycję. Warto również pamiętać o tym, iż pisząc wstęp na wypracowaniu maturalnym również nie chodzi o to, by popisywać się tym, ile wiemy o “Panu Tadeuszu” czy “Kordianie”. Sprawdzającego wcale nie będzie bowiem interesowało, czy wiemy w którym roku powstało dane dzieło, jeśli nie będzie to miało najmniejszego związku z tematem. Zamiast zatem popisywać się znajomością biografii Słowackiego czy Mickiewicza możemy napisać kilka prostych zdań, luźno nawiązujących do tematu.
Horacy był Rzymianinem. Napisał wiele wierszy, których słowa znają wszyscy uczniowie. Jednym z nich jest “Wybudowałem pomnik”. Zdaniem autora nie możemy myśleć o śmierci, gdyż jest ona nieuchronna. Mimo tego, że nasze ciało kiedyś umrze, to zawsze coś po nas zostanie. Horacy posługuje się przykładem własnej osoby. Autor dostrzega w swojej literaturze wartość trwałą. Rzymianin naucza, że każdy z nas pozostawi po sobie coś, co da nam wieczność. Dla Horacego jest to poezja. Autor w swoich wierszach chce nakłonić ludzi do życia w optymizmie. Jego zdaniem bezsensowne są rozmyślania o śmierci. Poeta liryczny podkreśla, że ni poznamy przyszłości bez względu na to, jak długo będziemy się nad nią zastanawiać. “Ciesz się ze swego losu”, ” Korzystaj z dnia. Jutro jeszcze dniem nie jest”. To złote myśli właśnie największego Rzymskiego poety. Zarówno w utworze “Do Deliusza” jak i “Do Postuma” autor uczy jak żyć i nie myśleć o świecie z zaświatów. Niezależnie od tego gdzie jesteśmy i z kim powinniśmy cieszyć się z tego co mamy. Utwór rozpoczyna się apostrofą do miłości ojczyzny. Podmiotem lirycznym jest patriota, który rozumie taką miłość jako konkretne czyny. Według niego to właśnie miłość ojczyzny pozwala ocenić wartość człowieka “czują cię tylko umysły poczciwe”. To ona nadaje życiu sens nawet wtedy, gdy wypełnione jest cierpieniem “dla ciebie zjadłe smakują trucizny”. Krasicki jako racjonalista i sceptyk znał sarmacką skłonność do patosu, słownych deklaracji, za którymi nie szły żadne czyny. Postawa patriotyczna nakreślana w hymnie charakteryzuje się niezwykle surową etyką “kształcisz kalectwo przez chwalebne blizny”. Człowiek staje się piękniejszy mimo blizn. To one rzeźbią duszę człowieka. Problematyka patriotyczna w hymnie jest podejmowana dyskretnie. Podmiot liryczny sugeruje, jaką postawę należy przyjąć w sytuacji zagrożenia. Według niego należy przyjąć konsekwencje, kalectwa i blizny. Zupełnie inne zdanie miał Jan Kochanowski w pieśni V: ” Skujmy talery na talary skujmy, a żołnierzowi pieniądze gotujmy “.
Bohaterami dzieła jest Kandyd, co z języka francuskiego oznacza szczery, posłuszny, oraz Pangloss (z gr. Pan “wszystko” i glosa “język”.Utwór jest polemiką z oświeceniowym optymizmem głoszonym przez Leibniza, który twierdził, że w świecie panuje harmonia i celowość, z góry uporządkowana przez Boga. Wolter uważał, że nieszczęścia spotykające ludzi są wynikiem ciemnoty, różnych zabobonów, oraz złośliwości człowieka. Autor utworu był deistą. Ośmiesza on cechy myślicieli, którzy twierdzą, że jak heretycy zostaną powieszeni to nie będzie trzęsień ziemi. Wolter ma swój sposób konstruowania fabuły w “Kandydzie”. Między wydarzeniami nie ma wyraźnego związku przyczynowego – skutkowego. Akcja składa się z różnych sytuacji powiązanych postawą głównego bohatera. Utwór zawiera wiele odniesień do istniejącej rzeczywistości, przykładem może być działalność Świętej Inkwizycji. Jest to jednak wyolbrzymienie pewnych sytuacji po to, by skompromitować sposób myślenia i postawy ludzi nieoświeconych. Jednym z utworów polskiego poety Ignacego Krasickiego jest “Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki”. Dzieło to łączy w sobie cechy powieści obyczajowej, utopijnej oraz awanturniczo-przygodowej. Bohater o znaczącym nazwisku zbiera życiowe doświadczenia, by później, pod ich wpływem, zmienić swoje poglądy. W młodości zdemoralizowany szlachcic jest wrogiem wszelkich nauk. Postanawia zając się podróżami. W ten sposób trafia do Paryża. Tam bawi się, uprawia hazard. Staje się to przyczyną poważnych długów. Musi więc uciec przed wierzycielami. Jako rozbitek trafia na wyspę o nazwie Nipu. Trzecia część powieści “Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki” opowiada o całkowitej przemianie głównego bohatera. Mikołaj postanawia wrócić do kraju i zmienić życie nie tylko swoje, ale również innych. W majątku przeprowadza wiele reform. Jedną z nich jest wolność dla chłopów. Fragment powieści mówi o utopijskim państwie, w którym bohater spotyka staruszka. Ten daje młodemu mężczyźnie nauki na temat życia. Jednym z utworów polskiego poety Ignacego Krasickiego jest “Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki”. Dzieło to łączy w sobie cechy powieści obyczajowej, utopijnej oraz awanturniczo-przygodowej. Bohater o znaczącym nazwisku zbiera życiowe doświadczenia, by później, pod ich wpływem, zmienić swoje poglądy. W młodości zdemoralizowany szlachcic jest wrogiem wszelkich nauk. Postanawia zając się podróżami. W ten sposób trafia do Paryża. Tam bawi się, uprawia hazard. Staje się to przyczyną poważnych długów. Musi więc uciec przed wierzycielami. Jako rozbitek trafia na wyspę o nazwie Nipu. Trzecia część powieści “Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki” opowiada o całkowitej przemianie głównego bohatera. Mikołaj postanawia wrócić do kraju i zmienić życie nie tylko swoje, ale również innych. W majątku przeprowadza wiele reform. Jedną z nich jest wolność dla chłopów. Fragment powieści mówi o utopijskim państwie, w którym bohater spotyka staruszka. Ten daje młodemu mężczyźnie nauki na temat życia.
“Na wieży Babel” to jeden z wielu wierszy Wisławy Szymborskiej. Autorka kierowała się biblijną opowieścią o wieży Babel. Historia dotyczyła ludzi, którzy chcieli posiadać budynek sięgający Boga. Wszechmocnemu się to nie podobało, dlatego zesłał na nich karę. Stwórca pomieszał języki wszystkim robotnikom. Przez to nie mogli się w żaden sposób porozumieć w sprawie budowy. W opowieści tej widoczny jest symbol braku porozumienia, kłótliwości. Wisława Szymborska w swoim wierszu przedstawia rozmowę dwóch kochanków. Jest między nimi niejasność. Ich odpowiedzi nie mają żadnego powiązania z zadanymi wcześniej pytaniami. Oboje mówią zupełnie o czymś innym. Nie umieją powiedzieć prawdy o swoim uczuciu. Żyją w zakłamaniu. Między kochankami są niedomówienia. Nie słuchają się wzajemnie. To jest przyczyną zdrady i kłótni. Przyczyną nieporozumień jest brak wiary w miłość. Oboje rezygnują z komunikacji. Wisława Szymborska chce uświadomić czytelnikom jak wyglądają relacje między małżonkami w obecnych czasach. Czesław Miłosz w “Piosence o końcu świata” chce uświadomić czytelników, że nasze istnienie może zakończyć się w każdej chwili. Według niego nie koniecznie muszą wystąpić katastrofy takie jak trzęsienie Ziemi. Dla Miłosza symbolem ostatecznego kresu pewnego świata jest moment wkroczenia wojsk radzieckich podczas drugiej wojny światowej – 17 września 1939 roku. Na początku swojego wiersza polski poeta opisuje zwykły dzień ludzi. Wszystkie opisane wydarzenia dzieją się w jednym czasie. Autor używa bardzo dużo środków poetyckich, szczególnie epitetów. Podkreślają one pogodny nastrój i sielskie życie ludzi. Czesław Miłosz odwołuje się do Biblii, a dokładnie do Apokalipsy Św. Jana. Traktuje on Pismo Święte jako inspirację. Rozmyśla o sensie życia i historii. Polski poeta opisuje koniec świata zupełnie inaczej, niż jest to przedstawione w Biblii. Wiersz może wydawać się dyskusją Miłosza z Apokalipsą. Autora zastanawiało to, że kres był zdecydowanie nieoczekiwany i rozegrał się w sielskiej atmosferze.