Egzaminy szkolne
To największa pomyłka egzaminów i nikt nie miał zamiaru się wycofać z tego pomysłu i rozwiązania mimo problemów, protestów i pism zeszłorocznych. Poloniści, bo najbardziej w ten przedmiot uderza idea pisania pod schemat, załamują ręce i uczą uczniów co muszą zawrzeć w napisanym przez siebie eseju na egzaminie z polskiego aby otrzymać punkty. I wszystko byłoby dobrze, gdyby egzamin rozszerzony dotyczył treści, których uczniowie uczyli się przez dwa i pół roku szkół ponadgimnazjalnych. Tymczasem nie, na egzaminie muszą przeprowadzić analizę utworu, który najczęściej widzą pierwszy raz na oczy a na dodatek nikt im nie powie czy choć myślą dobrze czy myślą poprawnie wg klucza. I masz babo placek! Co tyczy się sprawdzających to od nich w dużej mierze zależy ile procent zobaczysz na swoim świadectwie, bo niektórzy z nich tzw światli biorą pod uwagę synonimy słów z klucza, znają określenia łacińskie i biorą pod uwagę inny przykład niż ta metafora w kluczu ale egzaminator nieświatły sprawdza pracę jak komputer ale skoro płaci się im 2 PLN za arkusz to nie dziwota że sprawdzają na ilość a nie na jakość. Ludziom, którzy pisali starą maturę czasami po prostu nie da się wytłumaczyć zasad nowej matury ale dlaczego się dziwić, skoro młodzieży tłumacz się to przez 3 lata a i tak wszystko staje się jasne dopiero na 3 miesiące przed egzaminami. Ponadto, co tu dużo mówić, podział na poziomy brzmi dziwnie, ilość zdawanych przedmiotów jest ogromna a i to, że można jakiegoś przedmiotu nie napisać na wymagane minimum 30% i otrzymać pozytywny wynik matury a jeśli przedmiot ten będzie w innym miejscu w deklaracji maturalnej to przy nie osiągnięciu progu zdawalności egzamin będzie nie zdany brzmi skomplikowanie. Ponadto egzaminy ustne, które każdy zdawać musi są w różnych terminach. Dla niektórych matura kończy się w pierwszym tygodniu maja inni czekać muszą do końca miesiąca. I gdyby tylko egzaminy te były maturzystom do czegoś potrzebne. Czy egzaminy pisemne nie są wystarczające? W całej procedurze największe znaczenie ma nie tyle wiedza maturzysty co jego szczęście; do egzaminatorów zasiadających w komisji, do zestawu który wylosują i oczywiście wiele zależy od odporności na stres. Ludziom, którzy pisali starą maturę czasami po prostu nie da się wytłumaczyć zasad nowej matury ale dlaczego się dziwić, skoro młodzieży tłumacz się to przez 3 lata a i tak wszystko staje się jasne dopiero na 3 miesiące przed egzaminami. Ponadto, co tu dużo mówić, podział na poziomy brzmi dziwnie, ilość zdawanych przedmiotów jest ogromna a i to, że można jakiegoś przedmiotu nie napisać na wymagane minimum 30% i otrzymać pozytywny wynik matury a jeśli przedmiot ten będzie w innym miejscu w deklaracji maturalnej to przy nie osiągnięciu progu zdawalności egzamin będzie nie zdany brzmi skomplikowanie. Ponadto egzaminy ustne, które każdy zdawać musi są w różnych terminach. Dla niektórych matura kończy się w pierwszym tygodniu maja inni czekać muszą do końca miesiąca. I gdyby tylko egzaminy te były maturzystom do czegoś potrzebne. Czy egzaminy pisemne nie są wystarczające? W całej procedurze największe znaczenie ma nie tyle wiedza maturzysty co jego szczęście; do egzaminatorów zasiadających w komisji, do zestawu który wylosują i oczywiście wiele zależy od odporności na stres.
Termin secesja został ukuty przez artystów niemieckich i austriackich, którzy schyłku XIX wieku zerwali z tradycją akademicką. DOMAGALI SIĘ ONI ODRĘBNYCH WYSTAW, KTÓRE DOPUSZCZAŁYBY ARTYSTYCZNE EKSPERYMENTY. Trzy najważniejsze ośrodki sztuki secesyjnej to Monachium, Berlin i Wiedeń. Styl ten został urzeczywistniony też w mozaice i grafice. Najważniejsi twórcy secesji to Lovis Corinth, Ferdinands Holder i oczywiście Gustav Klimt. Jest to styl dosyć dekoracyjny, charakteryzujący się płaskością, wymyślną obrzędowością i dwuznacznością. Secesja monachijska narodziła się w dyskusjach miejscowych artystów w 1892 roku. Pośród trzech prądów secesyjnych kształtujących się w różnych ośrodkach, secesja monachijska najskuteczniej wyrwała się spod wpływy tradycji akademickich. Chociaż pojawiło się w jej zasięgu wiele prac awangardowych, równie liczne były dzieła naturalistyczne i impresjonistyczne. Ted odłam secesji nie był zbyt ściśle powiązany z największymi eksperymentatorami artystycznymi owych czasów. Modernizm to szeroki prąd kulturalny, powiązane ze wszystkimi awangardowymi kierunkami (“izmami”) pierwszej połowy XX wieku. I chociaż różne istniejące w tym czasie kierunki były ze sobą nieporównywalne, niekiedy nawet antagonistyczne, wszystkie odrzucały dominację naturalizmu i akademizmu na rzecz sztuki eksperymentalnej. Powszechnie uznawano potrzebę poszukiwania odpowiedzi na pytania o naturę sztuki i doświadczenia ludzkiego. Wszystkie kierunki mieszczące się w pojęciu “modernizmu” dzieliły poczucie, że świat nowoczesny (modern) jest zupełnie odmienny od tego, co było przedtem, a sztuka powinna ulec odnowieniu po przez uświadomienie sobie i wykorzystanie swojej nowoczesności. Dla niektórych oznaczało to odrzucenie industrialnego porządku na rzeczy prymitywu, dla innych pochwałę technologii i urządzeń mechanicznych 9 futuryzm) Podsumowując, w modernizmie zasadniczą cechą artystów było zajmowanie się własną wizją świata. Trend ten pojawił się wprawdzie już w XIX wieku, ale dopiero teraz stał się prądem panującym Modernizm to szeroki prąd kulturalny, powiązane ze wszystkimi awangardowymi kierunkami (“izmami”) pierwszej połowy XX wieku. I chociaż różne istniejące w tym czasie kierunki były ze sobą nieporównywalne, niekiedy nawet antagonistyczne, wszystkie odrzucały dominację naturalizmu i akademizmu na rzecz sztuki eksperymentalnej. Powszechnie uznawano potrzebę poszukiwania odpowiedzi na pytania o naturę sztuki i doświadczenia ludzkiego. Wszystkie kierunki mieszczące się w pojęciu “modernizmu” dzieliły poczucie, że świat nowoczesny (modern) jest zupełnie odmienny od tego, co było przedtem, a sztuka powinna ulec odnowieniu po przez uświadomienie sobie i wykorzystanie swojej nowoczesności. Dla niektórych oznaczało to odrzucenie industrialnego porządku na rzeczy prymitywu, dla innych pochwałę technologii i urządzeń mechanicznych 9 futuryzm) Podsumowując, w modernizmie zasadniczą cechą artystów było zajmowanie się własną wizją świata. Trend ten pojawił się wprawdzie już w XIX wieku, ale dopiero teraz stał się prądem panującym
Andrzej Sapkowski to w chwili obecnej niewątpliwie najbardziej znany twórca polskiej literatury fantastycznej. Pochodzi z łodzi, gdzie zresztą mieszka do dzisiaj. Od kilku miesięcy posiada honorowe obywatelstwo tego miasta. Ma sześćdziesiąt jeden lat. Ukończył Uniwersytet Łódzki, dyplom uzyskał na wydziale ekonomicznym. Działalność na niwie literackiej rozpoczynał w charakterze tłumacza. Sławę przyniosła mu saga o wiedźminie Geralcie z Rivii. Początkowo miało to być zaledwie parę opowiadań zaczęły się one ukazywać na łamach miesięcznika “Fantastyka”. Okazało się jednak bardzo szybko, iż są przez czytelników uwielbiane. I tak powstała saga, na którą złożyło się łącznie siedem tomów – pięć właściwych plus dwa tomy poprzedzających ją opowiadań. Sapkowski ma na swoim koncie rozliczne nagrody, pośród których wymienić można paszport Polityki oraz Nagrodę im. Janusza A. Zajdla (dostał ja pięć razy). Anna Brzezińska pochodzi z Opla, gdzie przyszła na świat trzydzieści osiem lat temu. Jest absolwentką katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie zdobyła dyplom w Instytucie Historycznym. Ponadto ukończyła też znajdujący się w Budapeszcie Central European University, gdzie obroniła pracę doktorancką z zakresu mediewistyki (historii średniowiecza). Jej mąż, Grzegorz Wiśniewski, jest autorem literatury fantastycznej. Mieszkają aktualnie w Warszawie. Jako literatka Brzezińska zadebiutowała pod koniec lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia. W magazynie już dziś nie ukazującym się “Magia i Miecz” opublikowane zostało jej opowiadanie zatytułowane “A kochał ją, że strach”. Debiut okazał się bardzo udany, ponieważ autorka otrzymała za niego Nagrodę im. Janusza A. Zajdla. Potem wyróżnieniem tym uhonorowana została dwukrotnie za “Żmijową harfę” (powieść) i “Wody głębokie jak niebo” (opowiadanie).
Ze Szkocji wywodziło się wielu bardzo znamienitych reprezentantów oświeceniowych nurtów. Jednym z nich był niewątpliwie Adam Smith. Żył on w osiemnastym stuleciu. Przyszedł na świat w miejscowości Kirkcaldy, zmarł natomiast w Edynburgu licząc sobie lat sześćdziesiąt siedem. Dla współczesności to przede wszystkim jeden z najwybitniejszych w dziejach całego świata ekonomistów. Ponadto Smith był również myślicielem. To właśnie dzięki niemu ekonomia stała się zupełnie odrębną dyscypliną naukową. Najbardziej znanym dziełem z tego zakresu, jakie napisał Smith jest dzieło zatytułowane “Badania nad naturą i przyczynami bogactwa narodów”. Jako pierwszy Szkot ten podjął się usystematyzowania dziejów europejskiego handlu oraz rozmaitych gałęzi przemysłowych. Był człowiekiem posiadającym niezwykle wszechstronne wykształcenie, jako wykładowca związany był głównie z Glasgow i tamtejszym uniwersytetem. Bernardo Tanucci to jeden z rozlicznych rodem z Włoch przedstawicieli epoki oświeceniowej, chociaż nie jest tak znany jak wielu jego słynnych rodaków. Na świat przyszedł u schyłku siedemnastego stulecia. Zmarł licząc sobie osiemdziesiąt pięć lat. Zasłynął przede wszystkim z tego, iż w Królestwie Neapolu sprawował urząd pierwszego ministra. Był człowiekiem bardzo cenionym przez monarchę Karola III Hiszpańskiego – on w tamtych czasach przez dwadzieścia cztery lata sprawował nad Neapolem władzę. Jako minister Tanucci był zwolennikiem teorii, aby Neapol trzymał się możliwie jak najdalej od wszelakich konfliktów zbrojnych. Był również zagorzałym przeciwnikiem mieszania spraw czysto państwowych z religijnymi – nie była przez niego mile widziana chęć wpływania przez kler na to, co dzieje się w kraju. Wygnał także jezuitów z Królestwa Neapolu. Prowadzone przez niego reformy znalazły wielu kontynuatorów.