Książki Jane Austen
Wydaje mi się, że ten aspekt książek Jane Asuten jest nie zastąpiony. W świecie gdzie częstokroć brakuje nie jednym podstawowych zasad dobrego wychowanie, powieści te można przyjąć wręcz za podręczniki. Sposób przemawiania każdego powinien być grzeczny oraz stosowny tak, aby nie zrobić przykrości żadnemu z rozmówców. Suknie panien powinny być odpowiednie strojne bądź skromne w zależności od majętności i statusu społecznego. W rozmowach ton przewodni zawsze zabierała osoba mająca największe poważanie, zwykle pan domu. Dziewczynki zwykły wynieść stosowne wykształcenie, na które składały się takie dziedziny jak muzyka, języki obce, umiejętność rysowania oraz szydełkowania. Panowie bardzo majętni nie musieli posiadać zawodu, ale wykształcenie było mile widziane. Panowie mniej zamożni kształcili się w takich zawodach jak: duchowny, prawnik lub żołnierz (oczywiście zawsze na stanowiskach dowódczych). Być może w pewnych momentach, tamci ludzie byli bardzo ograniczeni jednak sadzę, że obecnie również przydałoby się więcej dyscypliny i porządku. Jane Austen jest pisarką, która tworzyła na przestrzeni osiemnastego i dziewiętnastego wieku. Była córką pastora z mało zamożnej szlachty. Jej książki głównie mówią o staraniach dwojga młodych ludzi do stanięcia na ślubnym kobiercu. Sama pisarka nigdy nie poślubiła żadnego młodzieńca jednak jak zwykło się oceniać jej książki i ją samą, miała bardzo dobry zmysł obserwowania ludzi i ich zachowań. Stąd też tyle rożnych historii w jej pięknych książkach. Panowie raczej nie przepadają za rodzajem opowieści, które preferuje Jane Austen. Jednak panie wręcz za nią przepadają. Jeśli jakiś pan miałby zamiar wejść w świat wyobrażeń pań o dobrym związku i tym, co panie pociąga a tym, co panie odrzuca serdecznie zachęcamy do lektury tych książek. Podczas swojego życia autorka napisała sześć powieści i kilka krótszych utworów, które zresztą nie doczekały się za jej życia tak żywego przyjęcia i pochlebnej opinii, jakie mają obecnie. Prawie wszystkie romanse doczekały się nawet kilkakrotnych ekranizacji, spośród których parę należy do klasyki filmu.
Do najbardziej popularnych dzieł Jane Austen należą “Duma i Uprzedzenie”, “Mansfield Park”, “Emma”, “Rozważna i romantyczna”, “Opactwo Northanger” oraz “Perswazje”. Wszystkie te dzieła są zaliczane do klasyki romansu. Największą sławą cieszy się niewątpliwie “Duma i Uprzedzenie”, która popularność zawdzięcza doskonałemu serialowi BBC pod tym samym tytułem. Świetnie obsadzona rola pana Darsy’ego dodatkowo posłużyła w uświetnieniu i tak genialnego filmu. Oprócz tego pisarka stworzyła jeszcze mało znaną powieść epistolarną pod tytułem “Lady Susan”. Powieść epistolarna znaczy tyle, co powieść, na którą składają się w większości listy. Owa powieść epistolarna jest o tyle różna od pozostałych, oczywiście oprócz stylu napisania jej, że różni je główna bohaterka. Zwykle jest nią panna mniej lub bardziej zamożna o ogólnie powiedziawszy dobrym charakterze. Przynajmniej w wymowie jest zwykle postacią pozytywną. Lady Susan jest młodą wdową, która robi wszystko, aby dobrze się w jej mniemaniu zabawić. Jest to zdecydowanie negatywna postać. Jak już wspomniałam tematyka książek Jane Austen odnosiła się głównie do problemu dobrego zamążpójścia panien szlachetnie urodzonych. Dlaczego ta doskonała obserwatorka pisała tylko o wyższych sferach? Odpowiedź jest prosta Jane opisywała to, co ją otaczało. A otaczały ja bale, proszone kolacje, wizyty towarzyskie i zajęcia, którymi winne się zajmować kobiety, czyli w najlepszym przypadku zarządzanie domem, szydełkowanie, granie na instrumentach oraz śpiewanie. Mogłoby się wydawać, że wszystkie te zajęcia należą do wyjątkowo nudnych, lecz pod przykrywką rutyny autorka przekazuje nam dokładnie wszystkie szczegóły dotyczące żyjącej w tamtych czasach szlachty. Ich przyzwyczajenia, tradycje obyczaje oraz relacje. Czytając książkę Jane Austen poczujemy się jakbyśmy faktycznie żyli w jej czasach i doświadczali tego, o czym ona opowiada. Opisy są dokładne jednak nie na tyle długie by znudzić czytelnika. Oprócz tego z tych książek otrzymamy lekcję dobrego zachowania, klasy i stosownego przebywania w towarzystwie. Jak już wspomniałam tematyka książek Jane Austen odnosiła się głównie do problemu dobrego zamążpójścia panien szlachetnie urodzonych. Dlaczego ta doskonała obserwatorka pisała tylko o wyższych sferach? Odpowiedź jest prosta Jane opisywała to, co ją otaczało. A otaczały ja bale, proszone kolacje, wizyty towarzyskie i zajęcia, którymi winne się zajmować kobiety, czyli w najlepszym przypadku zarządzanie domem, szydełkowanie, granie na instrumentach oraz śpiewanie. Mogłoby się wydawać, że wszystkie te zajęcia należą do wyjątkowo nudnych, lecz pod przykrywką rutyny autorka przekazuje nam dokładnie wszystkie szczegóły dotyczące żyjącej w tamtych czasach szlachty. Ich przyzwyczajenia, tradycje obyczaje oraz relacje. Czytając książkę Jane Austen poczujemy się jakbyśmy faktycznie żyli w jej czasach i doświadczali tego, o czym ona opowiada. Opisy są dokładne jednak nie na tyle długie by znudzić czytelnika. Oprócz tego z tych książek otrzymamy lekcję dobrego zachowania, klasy i stosownego przebywania w towarzystwie.
Nauczyciele poza nauką przedmiotu muszą uświadamiać maturzystów co mogą a czego pod żadnym pozorem nie wolno im wnosić na salę egzaminacyjną. Każdy musi pamiętać aby mieć przy sobie dowód osobisty dla potwierdzenia tożsamości (jakby ktoś obcy miał ochotę pójść pisać pod klucz), tylko i wyłącznie czarne pisiadła no i jeśli ktoś sobie życzy chusteczki higieniczne ale bez opakowani, bo szeleści. Dowód potrzebny jest do rozerwania arkuszy, bo inaczej trudno pozbyć się kilku naklejek z arkusza no i dwukrotne wklejanie naklejek, wpisywanie numeru PESEL i jeszcze daty urodzenia. Po co to wpisywać, skoro są fabrycznie wydrukowane na pewno poprawne nalepki z numerem PESEL? Jeszcze się człowiek pomyli i kłopotów sobie przysporzy. I kod ucznia, te cyferki śnią się chyba maturzystom po nocach. Uświadamia to brutalną rzeczywistość, iż dla państwa i instytucji jest się tylko numerem PESEL. I ta komisja, która słowem odezwać się nie powinna o chodzeniu po sali w ogóle nie wspominając. I w czasie takiego egzaminu większość maturzystów uświadamia sobie, że tak na prawdę egzamin ten nie ma prawie nic wspólnego z tym o czym się uczyli przez okres szkolny. To pytanie, które kiedyś często zadawali poloniści tyczące się poetów i ich utworów lirycznych. Teraz maturzysta siedząc przez 3 godziny nad zadaniami maturalnymi z na prawdę obojętnie którego z przedmiotów i poziomów zastanawiać się musi nie tyle nad odpowiedzią co nad pytaniem, które zadawane są często w ten sposób że każdy może zrozumieć je inaczej a co najlepsze, każda odpowiedź logicznie uzasadniona nosiłaby miano prawidłowej ale odpowiedź w kluczu jest jedna lub w drodze wyjątku znajdą się dwie i tak tylko część maturzystów wg. Układających pytania i odpowiedzi myśli dobrze, a Ci bardziej kreatywni niech się nie wymądrzają! Poza tym, pytanie dlaczego ktoś coś zrobił tak a nie inaczej to raczej temat na wypracowanie a nie na krótką, treściwą odpowiedź. Błędy w maturach z matematyki to chleb powszedni, nie wiadomo tylko dlaczego Centralna Komisja Egzaminacyjna zamiast przyznać się do błędy stwierdza że maturzyści powinni się byli domyślić, że w treści (!!) jest błąd, do każdego zadania mają zakładać taką tezę, czy tylko do o tych, których nie potrafią rozwiązać? Dojrzała decyzja, nie ma co.
Dla wielu zwolenników oraz fanów nowych mediów i technik komputerowych edukacja internetowa to kolejny zdobyty bastion na drodze ekspansywnej cywilizacji. Oczarowanie i oślepienie nowymi możliwościami zdaje się nie mieć końca. Psychologowie oraz pedagodzy przestrzegają jednak przed takim bezkrytycznym spojrzeniem. Zwraca się uwagę, że w dzisiejszych czasach dziecko jest atakowane różnorakimi mediami niemalże od początku swojego życia. Pięciolatki potrafiące włączyć swoja ulubioną grę komputerową już nikogo nie dziwią. Dzieci dorastają w otoczeniu całej gamy różnorodnych gier komputerowych. Niejednokrotnie szkoła jest jedyną ostoją realności. Komputer nie zastąpi w pełni kontaktu z pedagogiem i rówieśnikami, może być tylko jego substytutem. Coraz większa dostępność studiów i kursów internetowych może spowodować, że za kilka/kilkanaście lat maturzyści bez zastanowienia będą wybierali taką formę edukacji. Wygoda i bezstresowość to atuty, które do młodego człowieka przemawiają silniej niż apele pedagogów. Może zatem warto spojrzeć chłodnym okiem na ten “nowy wspaniały świat”. Chociaż większość autorów do znudzenia powtarza, że pisze tylko dla siebie, w gruncie rzeczy każdy robi wszystko, by zdobyć jak największą rzeszę stałych czytelników. Niemal pod każdą częścią opowiadania możemy znaleźć kilka, a nawet kilkadziesiąt komentarzy z zaproszeniem do przeczytania czyjegoś opowiadania. Taki sposób reklamowania się jest jednak coraz goręcej potępiany przez właścicieli opowiadań fanfiction. Autorzy nie chcą tracić czasu na czytanie i komentowanie cudzych wypocin, nie mając pewności czy ich wysiłek zostanie wynagrodzony tym samym. Z tego względu coraz częściej, by zdobyć sobie czytelników, trzeba po prostu solidnie przestudiować opowiadanie innych i złożyć pod notką stosownie długi komentarz, który zachęci właściciela bloga do odpłacenia się tym samym. Warto także wymieniać linki z właścicielami różnych opowiadań, iż zwiększa to szanse, iż ktoś w wolnej chwili natknie się na nasze opowiadanie i zdecyduje się na przeczytanie. Czytanie i komentowanie fanfiction innych również może sprawdzić, iż ktoś zainteresowany komentarzem zdecyduje się na przejrzenie strony naszego autora.