Secesja
Termin secesja został ukuty przez artystów niemieckich i austriackich, którzy schyłku XIX wieku zerwali z tradycją akademicką. DOMAGALI SIĘ ONI ODRĘBNYCH WYSTAW, KTÓRE DOPUSZCZAŁYBY ARTYSTYCZNE EKSPERYMENTY. Trzy najważniejsze ośrodki sztuki secesyjnej to Monachium, Berlin i Wiedeń. Styl ten został urzeczywistniony też w mozaice i grafice. Najważniejsi twórcy secesji to Lovis Corinth, Ferdinands Holder i oczywiście Gustav Klimt. Jest to styl dosyć dekoracyjny, charakteryzujący się płaskością, wymyślną obrzędowością i dwuznacznością. Secesja monachijska narodziła się w dyskusjach miejscowych artystów w 1892 roku. Pośród trzech prądów secesyjnych kształtujących się w różnych ośrodkach, secesja monachijska najskuteczniej wyrwała się spod wpływy tradycji akademickich. Chociaż pojawiło się w jej zasięgu wiele prac awangardowych, równie liczne były dzieła naturalistyczne i impresjonistyczne. Ted odłam secesji nie był zbyt ściśle powiązany z największymi eksperymentatorami artystycznymi owych czasów. Modernizm to szeroki prąd kulturalny, powiązane ze wszystkimi awangardowymi kierunkami (“izmami”) pierwszej połowy XX wieku. I chociaż różne istniejące w tym czasie kierunki były ze sobą nieporównywalne, niekiedy nawet antagonistyczne, wszystkie odrzucały dominację naturalizmu i akademizmu na rzecz sztuki eksperymentalnej. Powszechnie uznawano potrzebę poszukiwania odpowiedzi na pytania o naturę sztuki i doświadczenia ludzkiego. Wszystkie kierunki mieszczące się w pojęciu “modernizmu” dzieliły poczucie, że świat nowoczesny (modern) jest zupełnie odmienny od tego, co było przedtem, a sztuka powinna ulec odnowieniu po przez uświadomienie sobie i wykorzystanie swojej nowoczesności. Dla niektórych oznaczało to odrzucenie industrialnego porządku na rzeczy prymitywu, dla innych pochwałę technologii i urządzeń mechanicznych 9 futuryzm) Podsumowując, w modernizmie zasadniczą cechą artystów było zajmowanie się własną wizją świata. Trend ten pojawił się wprawdzie już w XIX wieku, ale dopiero teraz stał się prądem panującym Modernizm to szeroki prąd kulturalny, powiązane ze wszystkimi awangardowymi kierunkami (“izmami”) pierwszej połowy XX wieku. I chociaż różne istniejące w tym czasie kierunki były ze sobą nieporównywalne, niekiedy nawet antagonistyczne, wszystkie odrzucały dominację naturalizmu i akademizmu na rzecz sztuki eksperymentalnej. Powszechnie uznawano potrzebę poszukiwania odpowiedzi na pytania o naturę sztuki i doświadczenia ludzkiego. Wszystkie kierunki mieszczące się w pojęciu “modernizmu” dzieliły poczucie, że świat nowoczesny (modern) jest zupełnie odmienny od tego, co było przedtem, a sztuka powinna ulec odnowieniu po przez uświadomienie sobie i wykorzystanie swojej nowoczesności. Dla niektórych oznaczało to odrzucenie industrialnego porządku na rzeczy prymitywu, dla innych pochwałę technologii i urządzeń mechanicznych 9 futuryzm) Podsumowując, w modernizmie zasadniczą cechą artystów było zajmowanie się własną wizją świata. Trend ten pojawił się wprawdzie już w XIX wieku, ale dopiero teraz stał się prądem panującym