Arystoteles
Arystoteles uchodzi za prekursora nauki. To on zapoczątkował biologię, fizykę, dynamikę, hydrostatykę, psychologie i etykę. Rozproszone wiadomości potrafił uporządkować w działy a w przeciwieństwie do wizjonera Platona charakteryzował się zdrowym rozsądkiem. Zanegował on nawet cały system swojego nauczyciela. Filozof ten wszystkie swoje poglądy i starał się dowieść w sposób uporządkowany i logiczny, dlatego już za życia został nazwany racjonalistą. Arystoteles układa zdania proste i kategoryczne a swoje przepuszczenia opiera na dedukcji. Nie wierzył on w istnienie żadnych idei a tym bardziej w równoległy świat cieni, o którym mówił Platon. Uważał, że wszystko stworzone jest z substancji, która kształtuje się w różnorodne formy. Dusza zaś jest materialna, lecz nie może istnieć bez ciała. Arystoteles jest też twórcą pojęcia etyki. Jego zdaniem najwyższą wartością nie jest cnota, lecz osiągniecie szczęścia w życiu. Z ody Horacego zaczerpnął pojęcie “złotego środka”. Oznacza to, że w realizacji pragnień pomaga ludziom zachowanie umiaru i nie popadanie w skrajności. Epikur z Sanos był właścicielem kilku budynków na peryferiach Aten. Dla filozofa i jego przyjaciół było to miejsce, w którym mogli znaleźć spokój i wytchnienie. Na bramie zamykającej posiadłość, wisiał napis, który głosił, że w miejscu tym panuje dobro i przyjemność. To właśnie słowo “przyjemność” jest kluczem do zrozumienia epikureizmu. Przyjemność, którą głosi Epikur objawia się brakiem cierpień fizycznych i niepokojów duszy. Należy też ograniczyć ilość pragnień i dążyć do umiarkowania by nie męczyły nas niezaspokojone potrzeby. Uważał, że nie każda przyjemność jest godna wyboru, mimo że sprawia człowiekowi radość. Gdy nie uda się osiągnąć wybranej przyjemności, początkiem szczęścia może być już sam brak trosk i zmartwień. Epikur rozważa też temat związany z ludzkimi lękami. Twierdzi, że najbardziej dokuczliwe lęki to: obawa przed niemożliwością odnalezienia szczęścia, przed cierpieniem, bogami oraz przed śmiercią. Filozof uczył, że nie należy obawiać się śmierci, gdyż póki żyjemy śmierci nie ma, a kiedy się pojawia, nie ma już nas. Nie ma potrzeby również obawiać się kary wiecznej, gdyż w chwili zgonu nasze ciała rozpadają się na atomy. Należy, więc korzystać z życia i cieszyć się każdym nowym dniem.