Marek Aureliusz
Marek Aureliusz był cesarzem rzymskim, nazywanym filozofem na tronie. Marek Aureliusz żył w latach 121 – 180 n.e. Od 161 roku sprawował rządy w Rzymie jako następca Antonina Piusa. Wówczas Rzym był w trudnej sytuacji, gdyż cały czas nękały go wojny i klęski żywiołowe. Marek był dobrym i pomysłowym władcą, ale za jego czasów nękano chrześcijan, dlatego został nazwany prześladowcą. Cesarz wyznawał surowe zasady stoickie. Głosił idee humanitaryzmu i sprawiedliwości. Człowiek postępując w zgodzie z rozumem i naturą, osiągnie pełnię szczęścia. Najwyższym dobrem były dla niego: wstrzemięźliwość, szczerość, sprawiedliwość i odwaga. To właśnie te poglądy Marek zawarł w swoim dziele Rozmyślania, które zostały wydane dopiero w 1599 roku. To, co pisał było aforyzmami, maksymami i zaleceniami, np.’ Raz już należy odczuć, jakiego świata jesteś cząstką’. Również określił obowiązki jednostki wobec społeczeństwa i zalecał miłość do istot obdarzonych rozumem. Jedynie niewolnicy są istotami bezrozumnymi. Umarł na dżumę i został pochowany w Mauzoleum Hadriana. Pitagoras nie spisywał swoich poglądów, dlatego nie wiadomo czy jest autorem wszystkich mu przypisanych teorii. Pitagoras żył w latach 572 – 497 p.n.e. Najbardziej matematyk wsławił się, tzw. twierdzeniem Pitagorasa w geometrii euklidesowej, które głosi, że ‘w dowolnym trójkącie prostokątnym suma kwadratów długości przyprostokątnych jest równa kwadratowi długości przeciwprostokątnej tego trójkąta’. Pitagoras stworzył szkołę pitagorejczyków w 529 roku p.n.e. To właśnie Pitagorejczycy zaczęli nadawać znaczenia liczbą i traktować je jako symbole. Wierzyli w nieśmiertelność duszy i jej wędrówkę. Zajmowali się stosunkami ilościowymi tonów oraz astronomicznym obrazem świata. Uważali, iż w środku świata płonie ogień, a dookoła wszechświata krążą Słońce, Księżyc, 5 pierwszych planet: Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz. Harmonia sfer polega na tym, że ciała niebieskie czerpią z ognia blask, a w czasie obrotu wydają tony muzyczne, natomiast Ziemia i Antechton, czyli Przeciwziemia zasłaniana jest stale przez Słońce. Pitagorejczycy uznawali liczbę 10 za liczbę doskonałą. Pitagoras głosił, iż forma kuli jest ideałem, więc ziemia jest na pewno kulista. Pitagoras nie spisywał swoich poglądów, dlatego nie wiadomo czy jest autorem wszystkich mu przypisanych teorii. Pitagoras żył w latach 572 – 497 p.n.e. Najbardziej matematyk wsławił się, tzw. twierdzeniem Pitagorasa w geometrii euklidesowej, które głosi, że ‘w dowolnym trójkącie prostokątnym suma kwadratów długości przyprostokątnych jest równa kwadratowi długości przeciwprostokątnej tego trójkąta’. Pitagoras stworzył szkołę pitagorejczyków w 529 roku p.n.e. To właśnie Pitagorejczycy zaczęli nadawać znaczenia liczbą i traktować je jako symbole. Wierzyli w nieśmiertelność duszy i jej wędrówkę. Zajmowali się stosunkami ilościowymi tonów oraz astronomicznym obrazem świata. Uważali, iż w środku świata płonie ogień, a dookoła wszechświata krążą Słońce, Księżyc, 5 pierwszych planet: Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz. Harmonia sfer polega na tym, że ciała niebieskie czerpią z ognia blask, a w czasie obrotu wydają tony muzyczne, natomiast Ziemia i Antechton, czyli Przeciwziemia zasłaniana jest stale przez Słońce. Pitagorejczycy uznawali liczbę 10 za liczbę doskonałą. Pitagoras głosił, iż forma kuli jest ideałem, więc ziemia jest na pewno kulista.
Anarchia była ideologią wolności, jednak jak sama nazwa wskazuje wiązały się z nią konsekwencje nieładu w państwie. Anarchizm jest ideologią, w którym społeczeństwo żyje w pełnej równości wobec siebie i prawa. Ważna była tu ludzka solidarność oraz poszanowanie życia i wolności każdej jednostki. Był to początkowo ruch społeczny, który dążył do tych celów. Największą przeszkodą tego ustroju była hierarchia społeczna. Z tego właśnie powodu anarchizm dążył do zniesienia wszelkiej władzy państwowej, kapitalizmu oraz wyzysku ludzkiego. Ludzie pragnęli stworzyć państwo, które będzie równe, wolne, a wszystko będzie organizowane dobrowolnie zarówno w sferze politycznej, jak i ekonomicznej. Anarchiści szczególnie krytykują faszyzm, monarchię o totalitaryzm. Uważają, że wszelka władza, która jest scentralizowana prowadzi do konfliktów i jest źródłem zahamowania rozwoju społeczeństwa. Tutaj to ludzie stanowią władzę ustawodawczą i wykonawczą. Nikt z obywateli nie powinien narzucać drugiemu obywatelowi swojej woli, ani odbierać komuś wolności. Odrzucają oni też wolny rynek, niesprawiedliwość oraz wyzysk ludzki. Określenie to zostało wykształcone w XV i XVI wieku i był specyficzną formą ustrojową. Początkowo demokracja szlachecka wykształciła się w Królestwie Polskim, a następnie w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W Państwie o tym ustroju to jedynie szlachta decydowała o losach państwa, mogła brać udział w głosowaniach, miała również pokazać tolerancję i ogólny szacunek w warstwie szlacheckiej. Ustrój ten stał się przykładem dla całej Europy. Przedstawicieli wybierano na specjalnych sejmikach ziemskich, którzy następnie decydowali o władzy w państwie podczas walnego zgromadzenia. Dostawali oni specjalne instrukcje, co do głosowania sejmowego. Po zakończeniu takiego zgromadzenia posłowie mieli obowiązek zdawania relacji z takich posiedzeń. E skład takiego sejmu wchodził król, posłowie oraz izba poselska, co jest zbliżone do współczesnego Rządu w Polsce. Izba poselska składała się z posłów, wybranych wcześniej podczas sejmików ziemskich. Senat, to rada królewska, czyli świeccy oraz duchowni, którzy było najwyższymi urzędnikami w państwie. W senacie nie zasiadali ludzie, którzy zostali wybrani, lecz najwyżsi urzędnicy.