Jak pisać?
Dobry początek to podobno połowa sukcesu, ale tylko błyskotliwe zakończenie jest w stanie zapewnić nam pełen triumf.Jeśli wydaje wam się, iż pisząc wypracowanie na końcówce możecie już sobie odpuścić, to jesteście w błędzie. Zakończenie jest bowiem nieodłącznym elementem waszego tekstu, a w jego pisanie powinniście włożyć tyle samo energii, co w tworzenie wszystkich innych części tekstu, a nawet więcej. Jeśli jeszcze nie wiecie dlaczego, to chyba powinnam wam powiedzieć, iż w przypadku wypracowań reguła mówiąc, iż liczy się przede wszystkim pierwsze wrażenie, nie do końca się sprawdza, bowiem może okazać się, iż po przeczytaniu świetnego zakończenia wasz nauczyciel zupełnie inaczej spojrzy na cały tekst, być może dzięki jednemu, trafnemu zdaniu znacznie lepiej zrozumie, co też chodziło wam po głowie, gdy braliście się za pisanie waszego wypracowania. Poza tym, jeśli chodzi o wypracowania w liceum, jest to element który powinien zawierać końcowe wnioski, za które możecie zdobyć kilka cennych punktów. Warto zatem dobrze przemyśleć to, w jaki sposób będziecie chcieli zakończyć wasze kolejne wypracowanie. Dobry wstęp może zagwarantować nam zainteresowanie czytelnika już od pierwszych linijek naszego tekstu.Pisanie naszego wypracowania powinniśmy zacząć oczywiście od wstępu, nie musi on jednak być zbyt długi, koniecznie jednak trzeba napisać go na temat. W szkole średniej wiele osób wychodzi bowiem z założenia, iż przy każdym wypracowaniu z “Dziadów” należy napisać kilka zdań o Mickiewiczu, a w przypadku “Potopu” o Sienkiewiczu, tak naprawdę jednak wówczas już na początku odbiegamy od tematu, bo gdy karzą nam scharakteryzować arystokratkę w “Lalce” to nasz wstęp z pewnością nie powinien dotyczyć biografii Prusa. Ale cóż, pewnie większość z was nigdy nie przykładała do tego wagi, a potem zastanawiała się, dlaczego osoba oceniająca waszą pracę śmiała odjąć wam punkty za kompozycję. Warto również pamiętać o tym, iż pisząc wstęp na wypracowaniu maturalnym również nie chodzi o to, by popisywać się tym, ile wiemy o “Panu Tadeuszu” czy “Kordianie”. Sprawdzającego wcale nie będzie bowiem interesowało, czy wiemy w którym roku powstało dane dzieło, jeśli nie będzie to miało najmniejszego związku z tematem. Zamiast zatem popisywać się znajomością biografii Słowackiego czy Mickiewicza możemy napisać kilka prostych zdań, luźno nawiązujących do tematu.
Podobno najlepszą metodą na to, by nauczyć się pisać jest po prostu pisanie. Nie każdy ma do tego wrodzony talent i nawet godziny spędzone nad klawiaturą na niewiele się zdają, lecz podjęty wysiłek bez wątpienia nie pójdzie na marne. Wbrew pozorom język polski nie należy do najłatwiejszych, a w szczególności ortografia, która potrafi rozłożyć na łopatki nawet najwybitniejszych profesorów. Od tego są jednak edytory tekstu, które potrafią wyłapać nawet najdrobniejszy błąd. Nie trzeba zatem być mistrzem ortografii by pisać poprawnie, a przy okazji przy korekcji notorycznych błędów zapamiętać kilka uprzykrzających nam życie wyrazów. Czytanie opowiadań innych z kolei może nie tylko prowadzić do powiększanie zasobów naszego słownictwa, ale także zmusić nas do pracy nas stylistyczną stroną naszej wypowiedzi. Nierzadko bowiem zdarzają się w Internecie świetnie napisane fanfiction, które motywują nas do pracy nad gramatyką naszych zdań, bo przecież każdy chciałby pisać tak, by inni byli skłonni czytać to z przyjemnością. Doskonałą okazją do uświadomienia sobie własnych niedoskonałości jest także zgłoszenie opowiadania do oceny. Choć bywają one zwykle brutalne, pozwolą nam spojrzeć na naszą pracę z perspektywy osoby, która nie jest związana z treścią tak emocjonalnie jak my. Szczególne znaczenie mają wielkie akcje harcerskie rozwijające aspiracje młodzieży do rzeczywistego włączenia się w kształtowanie oblicza kraju, w których można w sposób wymierny dostrzec możliwości młodzieży i efekty ich pracy. ZHP mą duże doświadczenie w organizowaniu tego rodzaju prac. Można tu wymienić przykładowo akcję “1001-Frombork” czy “Bieszczady-40″. Do podstawowych form oddziaływania oświaty równoległej w zakresie ochrony i kształtowania środowiska można zaliczyć: – organizowanie przez zakłady praoy i organizacje młodzieżowe prac społecznie-użytecznych dla młodzieży w środowisku zamieszkania i w regionie położenia szkoły, – inicjowanie powoływania Młodzieżowej Straży Ochrony Przyrody (ryc. 34), – organizowanie obozów wędrownych i obozów stałych związanych z pracą dla środowiska, ^- włączanie młodzieży do akcji związanych z kształtowaniem terenów zieleni, rekultywacją gleb, pielęgnacją szkółek leśnych itp., – nadawanie w radio i telewizji audycji dotyczących osiągnięć Polski.