Edukacja w internecie
Dla wielu zwolenników oraz fanów nowych mediów i technik komputerowych edukacja internetowa to kolejny zdobyty bastion na drodze ekspansywnej cywilizacji. Oczarowanie i oślepienie nowymi możliwościami zdaje się nie mieć końca. Psychologowie oraz pedagodzy przestrzegają jednak przed takim bezkrytycznym spojrzeniem. Zwraca się uwagę, że w dzisiejszych czasach dziecko jest atakowane różnorakimi mediami niemalże od początku swojego życia. Pięciolatki potrafiące włączyć swoja ulubioną grę komputerową już nikogo nie dziwią. Dzieci dorastają w otoczeniu całej gamy różnorodnych gier komputerowych. Niejednokrotnie szkoła jest jedyną ostoją realności. Komputer nie zastąpi w pełni kontaktu z pedagogiem i rówieśnikami, może być tylko jego substytutem. Coraz większa dostępność studiów i kursów internetowych może spowodować, że za kilka/kilkanaście lat maturzyści bez zastanowienia będą wybierali taką formę edukacji. Wygoda i bezstresowość to atuty, które do młodego człowieka przemawiają silniej niż apele pedagogów. Może zatem warto spojrzeć chłodnym okiem na ten “nowy wspaniały świat”. Chociaż większość autorów do znudzenia powtarza, że pisze tylko dla siebie, w gruncie rzeczy każdy robi wszystko, by zdobyć jak największą rzeszę stałych czytelników. Niemal pod każdą częścią opowiadania możemy znaleźć kilka, a nawet kilkadziesiąt komentarzy z zaproszeniem do przeczytania czyjegoś opowiadania. Taki sposób reklamowania się jest jednak coraz goręcej potępiany przez właścicieli opowiadań fanfiction. Autorzy nie chcą tracić czasu na czytanie i komentowanie cudzych wypocin, nie mając pewności czy ich wysiłek zostanie wynagrodzony tym samym. Z tego względu coraz częściej, by zdobyć sobie czytelników, trzeba po prostu solidnie przestudiować opowiadanie innych i złożyć pod notką stosownie długi komentarz, który zachęci właściciela bloga do odpłacenia się tym samym. Warto także wymieniać linki z właścicielami różnych opowiadań, iż zwiększa to szanse, iż ktoś w wolnej chwili natknie się na nasze opowiadanie i zdecyduje się na przeczytanie. Czytanie i komentowanie fanfiction innych również może sprawdzić, iż ktoś zainteresowany komentarzem zdecyduje się na przejrzenie strony naszego autora.
Początkowo estetyzm był ruchem typowo literackim, na czele którego stali tacy pisarze jak Oscar Wilde czy Joris Karl uysmansss. Wkrótce jednak znalazł zwolenników pośród tych artystów, którzy pragnęli wyzwolenia sztuki od moralności, polityki i celów społecznych, natomiast naczelne miejsce w kulturze dawał wartościom estetycznym. Estetyzm był kierunkiem ogólnym; z niego wyodrębnił się symbolizm . Jako ogólny prąd kulturalny estetyzm charakteryzował się zainteresowaniem sztuką japońską, wywołaniem subtelnych nastrojów, wykorzystywaniem wymyślnych kompozycji kolorystycznych, stosowaniem podstępnych chwytów w sztuce, interdyscyplinarnością terminów artystycznych, upodobaniem do paradoksów i żartów epigramatycznych. Malarze estetyzmu, zainspirowani prądem literackim o tej samej nazwie, usiłowali wywołać w widzu oglądającym ich prace złożone, zróżnicowane uczuciowe i intelektualne reakcje na swoje dzieła. Subtelna, złożona harmonia barw liczyła się dla nich bardziej niż przedstawienie fabuły lub problemu moralnego. Słowo “FAUVE” (franc.0 znaczy dzika bestia. Określenia tego po raz pierwszy użył w 1905 roku konserwatywny krytyk sztuki Louis Vauxalles. artyści, których dzieła omawiał, wykorzystywali to określenie, by oddać nim własną świadomość twórczej wolności. Wielu modernistycznych artystów używało “dzikich’ kolorów, jednak termin fowizm odnosi się tylko do niewielkiej grupy złożone z grona przyjaciół tworzących we Francji w latach 1898-1908. Fowiści pozostawali pod wpływem Van Gogha i Gaugina, a najważniejszymi artystami tego kierunku byli Henri Matisse, Andre Derain i maurice de Vlaminck. Pierwsza wspólna wystawa tej grupy miała miejsce a paryskim Salonie Jesiennym w 1905 roku. Wystawione dzieła wywołały sensację. Tam właśnie ukształtował się termin fowiści. Szczególnie Derain i de Vlaminck stosowali intensywne kolory, nakładając je grubymi pociągnięciami pędzla, co przypominało nieco prace Van Gogha. Fowiści używali mocnych kolorów prosto z Tuby, wyciskając je bezpośrednio na płótno bez mieszania ani cieniowania