Wiersze Szymborskiej
“Na wieży Babel” to jeden z wielu wierszy Wisławy Szymborskiej. Autorka kierowała się biblijną opowieścią o wieży Babel. Historia dotyczyła ludzi, którzy chcieli posiadać budynek sięgający Boga. Wszechmocnemu się to nie podobało, dlatego zesłał na nich karę. Stwórca pomieszał języki wszystkim robotnikom. Przez to nie mogli się w żaden sposób porozumieć w sprawie budowy. W opowieści tej widoczny jest symbol braku porozumienia, kłótliwości. Wisława Szymborska w swoim wierszu przedstawia rozmowę dwóch kochanków. Jest między nimi niejasność. Ich odpowiedzi nie mają żadnego powiązania z zadanymi wcześniej pytaniami. Oboje mówią zupełnie o czymś innym. Nie umieją powiedzieć prawdy o swoim uczuciu. Żyją w zakłamaniu. Między kochankami są niedomówienia. Nie słuchają się wzajemnie. To jest przyczyną zdrady i kłótni. Przyczyną nieporozumień jest brak wiary w miłość. Oboje rezygnują z komunikacji. Wisława Szymborska chce uświadomić czytelnikom jak wyglądają relacje między małżonkami w obecnych czasach. Czesław Miłosz w “Piosence o końcu świata” chce uświadomić czytelników, że nasze istnienie może zakończyć się w każdej chwili. Według niego nie koniecznie muszą wystąpić katastrofy takie jak trzęsienie Ziemi. Dla Miłosza symbolem ostatecznego kresu pewnego świata jest moment wkroczenia wojsk radzieckich podczas drugiej wojny światowej – 17 września 1939 roku. Na początku swojego wiersza polski poeta opisuje zwykły dzień ludzi. Wszystkie opisane wydarzenia dzieją się w jednym czasie. Autor używa bardzo dużo środków poetyckich, szczególnie epitetów. Podkreślają one pogodny nastrój i sielskie życie ludzi. Czesław Miłosz odwołuje się do Biblii, a dokładnie do Apokalipsy Św. Jana. Traktuje on Pismo Święte jako inspirację. Rozmyśla o sensie życia i historii. Polski poeta opisuje koniec świata zupełnie inaczej, niż jest to przedstawione w Biblii. Wiersz może wydawać się dyskusją Miłosza z Apokalipsą. Autora zastanawiało to, że kres był zdecydowanie nieoczekiwany i rozegrał się w sielskiej atmosferze.