Pytania do filozofa
Najczęstsze pytanie starożytnych greków dotyczyło powstania świata. Przestały im wystarczać wyjaśnienia zawarte w mitologii. Początkiem VI w.p.n.e zaczęto odchodzić od tez religijnych i skłaniać się ku wyjaśnieniom naukowym. Większość Greków uważała, że świat składa się z czterech żywiołów: wody, ognia, powietrza i ziemi. Szukano nie tylko wiedzy o powstaniu świata, ale także o pierwotnej materii. Demokryta z Abdery twierdził, że początkiem wszystkiego były atomy i próżnia. Stworzył on również pierwszą teorię dotyczącą tych malutkich cząsteczek. Zakładał, że są one nieskończone pod względem ilości i wielkości oraz że poruszają się ruchem wirowym w wszechświecie. Z atomów natomiast powstają ciała złożone. Wielcy filozofowie ateńscy głoszą swoje poglądy do coraz większego audytorium. Zdobywają poparcie, szacunek i uznanie swoich słuchaczy. Sokrates miewa zwyczaj przemawiać na agorze, Platon zakłada pierwszą szkołę filozoficzną a Arystoteles, uczeń Platona, który z czasem zerwał z poglądami swego mistrza, nauczał w szkole, którą sam stworzył a mianowicie Liceum. Najgorliwszym uczniem Sokratesa był Platon. Jednakże jego pytania o wartości, tj.: piękno, dobroć i prawdę były dla założyciela Akademii punktem wyjścia do rozważań o poznaniu świata. Platon szukał uogólnień, analizując zachowanie człowieka i otaczającą go przestrzeń. Postrzegał on świat jako obraz cieni istniejących w prawdziwym świecie. Uważał, że prawdziwe ideały istnieją tylko w innym wymiarze, w świecie ludzkim są tylko ich odbicia. Współcześni Platonowi sofiści głosili względność wszelkiego poznania. Platon jednak nie przyjął ich poglądów, nie mógł zrozumieć braku odniesienia do wspólnie przestrzeganych norm. Był przekonany o istnieniu dwóch światów a w swoich dziełach również propagował dualizm. Kolejnym jego poglądem był fakt, że każdy człowiek posiada intuicję, ponieważ dusza nim połączyła się z ciałem przebywała także w świecie idei. Kiedy trafia do świata cieni od czasu do czasu doznaje olśnienia i przypomina sobie rzeczy, które widziała w świecie iluzji. Platon zauważa również, iż człowiek młody poszukuje piękna ciała, z czasem dopiero zaczyna dostrzegać piękno wewnętrzne. Ten proces został nazwany miłością platoniczną, jest on synonimem miłości wyłącznie duchowej.